Gisteren hebben we de school al wat beter leren kennen. Vandaag vertrokken we alweer vroeg naar Ylil-il. We voelen ons ondertussen al helemaal thuis. Alle deuren stonden deze ochtend voor ons open en we mochten naar eigen interesse de verschillende klassen bezoeken. Opvallend hier is de rust, kleine aantal kinderen in de lokalen en tijd die de leerkrachten hebben om met ons te praten. We krijgen alle ruimte om onze vragen te stellen en met kinderen in gesprek te gaan. Sari vertelt ons graag over haar onderwijs en de school. Ze neemt ons vol trots mee in het technieklokaal. De kinderen zijn allemaal bezig met hun werk en zijn zeer zelfsturend. We raken in een interessant gesprek met Sari over het onderwijs. Zo kent het Finse onderwijs geen rapporten. Sari lacht hier zelfs een beetje om :’ haha, dat is toch veel te veel onnodig werk?!’. De kinderen worden simpelweg gemonitoord door het voeren van gesprekjes gedurende de schooldag. Sommige kinderen hebben een portfolio of e-portfolio, maar dit is nog verre van verplicht. Sari geeft aan dat ze wel aan het kijken zijn naar de mogelijkheid om het  e-portfolio in te zetten als manier om ouders op de hoogte te houden. Dit staat echter nog in de kinderschoenen. Het e-portfolio wordt hier vormgegeven door een OneNote. Aan deze OneNote zitten echter geen criteria want zoals de Finnen zeggen ‘we trust that they did work hard and that’s always good enough’. Je ziet dan ook dat ook de ‘ongemotiveerde’ kinderen uit de JOPO klas (mogelijk vroegtijdige schoolverlaters) blij zijn op school. Ze zijn dankbaar voor het onderwijs dat zij krijgen.

Maar, terug naar het gesprek met Sari…. Naast het feit dat ze hier geen rapporten hebben, bestaan er hier ook geen schooladviezen. Er wordt niet gesproken over niveaus. Kinderen krijgen een zo breed mogelijk aanbod op de basisschool zodat zij zich kunnen oriënteren. Vervolgens mogen zij zelf bepalen welke vervolgopleiding/niveau zij willen gaan doen. Iedereen krijgt hier dus de mogelijkheid om te studeren aan de universiteit om bijvoorbeeld dokter te worden. De decaan spreekt enkel met de kinderen over hun vaardigheden en toekomstbeeld.

Om 12.00 worden we geroepen voor het eten. Vandaag staat er meatsoup op het menu. Weer een lekker gerecht voor €1,60 per kind. Om half 1 vertrekken we voor onze trip. Het team neemt ons mee naar een hutje op het schoolplein. Hier mogen we kiezen voor ski’s om te langlaufen of snowshoes (lees moderne tennisrackets) om de tocht te volbrengen. Ik kies voor de ski’s. Na de eerste 25 meter kom ik een grote berg tegen. Ik klim naar boven en glijd met grote snelheid naar beneden. Opnieuw voel ik mij weer een speelse jonge hond. Na even wennen, vertrekken we met het hele team naar de rivier (welke niet meer te herkennen valt als rivier, maar als uitgestrekte witte vlakte). Langlaufend over de rivier gaan we richting het huis van een medewerker. Daar staat een grote sneeuwscooter op ons te wachten. We racen om de beurt als kleine kinderen over de rivier. Eenmaal uitgespeeld staat er een heerlijk kampvuur met grote knakworsten op ons te wachten. We maken onze eigen stokken klaar en braden de worsten op het vuur. Het team zorgt ontzettend goed voor ons en geniet zichtbaar van onze aanwezigheid. Er staat allemaal lekkers voor ons klaar en ze laten ons vol trots de cottage inclusief sauna zien (want ja, echt iedereen heeft hier een sauna leerde ik eerder vandaag van een leerling. ‘If you don’t have a sauna then you’re ain’t Finnish’). We genieten van het mooie leven hier: de gezelligheid, rust, natuur en de verbazingwekkend grote hoeveelheid sneeuw. Om en om zakt er iemand tot aan de middel weg in de sneeuw. De sfeer is top. Na een intensieve wandeltocht terug over de rivier rijden we terug naar Oulu City. Vanavond spelen we samen gezellig wat spelletjes, maar gaan we vooral op tijd naar bed om morgen weer optimaal te kunnen genieten van deze winterse wonderwereld.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *